Eskiden gunluklerimizi gizli yazar, kimseler okumasin diye tirim tirim saklardik.Simdi icimizden gecenleri, yasadiklarimizi, okuduklarimizi paylasalim diye sanal alemin icinde boguluyoruz.Hersey paylasiliyormus gibi ama aslinda buyuk bir yalnizlik icine surukleniyoruz.  Bir yigin guzel duygularimizi yuzyuze soylemeyi unuttuk nerdeyse, dokunmalari  kalmadi sevmelerin, sevdiklerimizi ya da sevmediklerimizi  bilgisayarlarda ya da son model telefonlarda paylasiyoruz.

Yazik bize! Bizler eskiden duygularimizi, zor gunlerimizi, ben cok iyi hatirliyorum giysilerimizi bile paylasirdik. Hastaliklar daha bir hafif gecerdi cunku  etrafimizda bir yigin insan iyi niyet dileklerini paylasirdi. Odunumuzu komurumuzu, yemegimizi paylasirdik.O zamanlar evlerde boyle gelismis teknoloji yoktu, bende niye yok dedigimiz hicbir seyimiz yeni cikan telefon ya da araba modelleri degildi. Tufek icat oldu mertlik bozuldu sanki ne dersiniz?

Cokmu zor artik biraz olsun eskisi gibi paylasmak? Cokmu emek istiyor? ve bizler bu kadar mi uzaklastik birbirimizden cok yakin dururken sanal alemde.Cokmu zor sarilip sevdiklerimize seni seviyorum demek? 
Bence degil biraz caba ile cok fazla sey degisir.Etrafimizda gulmeyen insan sayisi azalir, sukredenler cogalir, yalnizligimiz yollarimiza pusu kurup beklemez ve en onemlisi bir gun gelip de sevdiklerimizi kaybettigimizde "ahhh keske" demeyiz.

Cok gec olmadan bazi seyler icin paylasalim ne var ne yoksa elimizde, dilimizde ve yuregimizde. Sevgimizi, hosgorumuzu, gulen yuzumuzu, yemegimizi, giysilerimizi paylasalim ama eskisi gibi karsiliksiz ve icimizden taaa yuregimizden gelerek.
Sevgilerimle.